GLASTONBURY EN IMÁGENES y AUDIO

1 July, 2010 |

 

Capítulo 85, notas con WE HAVE BAND, PETER HOOK y parte de la entrevista a PET SHOP BOYS.

ESCUCHAR AQUI

peter-hookpsb-10

Glastonbury es un animal difícil de domar. Y el clima no te va a ayudar nunca, porque si esta lloviendo te vas a hundir en el barro y tu carpa pronto se convertirá en un barco a la deriva; o si esta despejado, como ocurrió este año, el sol te aplasta con tal intensidad que necesitarás mucha agua, sombra (que casi no hay), pero no hay que retroceder nunca ni rendirse jamás. Reconozco haber estado chato al segundo día, pero el bar en el backstage del escenario John Peel era el refugio ideal. Bar, sillones, ventiladores, cerveza y cidra helada para la prensa, un LCD con la BBC en vivo en Sudáfrica, y John Peel mirándote colgado desde una pared, como queriendo decir “You lucky bastards!”.

Difícil de domar por varias razones aparte del clima. Primero, 40 escenarios: obviamente uno quiere verlo todo, o al menos a la mayor cantidad posible de bandas. La producción sacó un Clashfinder, una especie de programa con los horarios de las bandas en sus respectivos escenarios y ahí uno podía chequear a qué hora tocaba por ejemplo The XX en el escenario The Park y a la misma hora fijarse qué bandas estaban tocando en los 39 restantes.

Segundo, la granja Worthy donde se realiza el festival es tan grande que toma al menos 90 minutos caminarla desde un extremo a otro. Imagínate hacer esa travesía con lluvia o con esos 31º C que tuvimos ese fin de semana.

Tercero, y esto va en directa relación con los puntos primero y segundo, quise ver a Os Mutantes en el West Holts, pero 15 minutos mas tarde comenzaban The Cribs en el Other Stage, a 2 kilometros de ahí. Así que no podía ver todo el show de los brasileños y quedarme para una eventual nota después. Decidí ver los primeros minutos y partir rápido al Other Stage pensando en ver los solos de guitarra de Johnny Marr, pero te digo, Glastonbury es un animal difícil de domar porque te va dejando trampas en el camino. Estoy en la mitad de la travesía y me encuentro a The Orb tocando en vivo para una multitud de 200 personas bajo una carpa llena de plasmas y en donde humo del escenario se mezclaba con la tierra que se soltaba con esos 400 pies bailando. 402, por quince minutos.

THE ORB

Pude ver los últimos minutos de The Cribs pero no logré una posición ideal para la fotografía. Me costó llegar evitando degustar todos los platos que se me ofrecían a mi paso. Y eso ocurrió los 3 días de Glastonbury, corriendo de un escenario a otro para querer graficarlo todo, conseguir notas, sacar fotos, escucharlos en vivo. Imposible fue salir de la multitud de Pet Shop Boys para poder escaparse a ver a Muse y The Edge, o poder aprovechar mejor esos 60 segundos permitidos para fotografiar a Stevie Wonder. Pero imágenes imborrables serán la magia de Willie Nelson con esa guitarra mas vieja que él mismo tocando sin pausa todos sus clásicos bajo el sol; la flora y fauna que se deja caer por Glastonbury cada año, con sus ropas, máscaras, gorros, tatuajes, wns con banderas, wns con guaguas, wns con zancos… que hacen de este festival el encuentro internacional mas importantes para los freaks del mundo.

Mientras iba a ver a Peter Hook me encuentro a Reef tocando en el Other Stage, y me acordé que en los 90′s yo los tocaba en la radio con esa canción que pegó bastante “Hold your hands”, mas allá escucho de lejos a una banda que no conoce nadie en un escenario que aparentemente no conoce nadie, con unos músicos que dejan el alma sobre el escenario y dan las gracias a Glastonbury por la oportunidad de estar ahí por primera vez, aunque sea delante de una multitud de 4 roadies, un sonidista y 3 guardias.

Difícil de domar pero domable: el agua es gratis, los baños, el camping. Con eso basta, lo demás lo pone uno. Aunque el sábado no quería mas guerra, antes de dormir me di cuenta que esta experiencia es parte de lo que he querido vivir con el rock & roll. Estaba en Glastonbury, ya había respirado en dos días lo que hasta ese momento había respirado en varios años. Todo se resumía en estar ese fin de semana surfeando por las venas del festival de música mas grande e importante de todos, no era casualidad. Repetible? Yes, definitely.

F

g001WILLIE NELSONg085

more pics? click here

1 comentario para “GLASTONBURY EN IMÁGENES y AUDIO”

  1. O espírito de Joy Division e os ex de Pete Doherty | NERV:OPTICO comenta:

    [...] notas e efectos xogando coa amplificación. Podedes seguir unha entrevista con el realizada por adictosalruido.com realizada no propio [...]

Comenta este post